Arkadiusz SKRZYPIŃSKI

TVP Szczecin

Dim lights Embed Embed this video on your site

TVP Szczecin

Po dniu odpoczynku w Kanadzie na łodzi wśród wielorybów trzeba było wracać. W 24 godziny zaliczyłem lotniska w Montrealu, Paryżu i Berlinie. A ze stolicy Niemiec pojechałem z częścią kadrowiczów przez Kraków do Zamościa na tradycyjny XXIV Bieg Pokoju Pamięci Dzieci Zamojszczyzny (mam zaliczonych 13 startów w 15 lat). Dwa pierwsze etapy (35 i 20 km) w akcje zaczepne się nie bawiłem, obserwowałem. Trzeci (górski) etap należał do mnie (wiele, wiele razy dostawałem tam w ubiegłych latach baty, przegrywałem), zaatakowałem na drugim podjeździe, wyrobiłem sobie bezpieczną przewagę.

Czwartego dnia okazało się, że łączny czas pozwala myśleć o nowym rekordzie trasy. Udało się. Następnie znów w auto i po 10 godzinach, w 9 dni po zdobyciu Mistrzostwa Świata dotarłem do domu. Trochę odpoczynku i następny start.

TVP Szczecin: Kronika

Przyjaciel z mojego Team Sopur, Niemiec Vico Merklein (brązowy medal w jeździe indywidualnej na czas, czwarty ze startu wspólnego) zamieścił w sieci filmik z MŚ.

Czas zejść na ziemię, sezon się nie skończył, życie się nie kończy. Tytuł Mistrza Świata to również obowiązki. Właśnie rozstaję się z Kanadą (prowincja Quebec), krajem uśmiechniętych ludzi, którzy nawet w biegu potrafią powiedzieć "dzień dobry".

W niedzielę wystartowaliśmy jeszcze w sztafecie (w składzie Pudlis, Kałuża, Skrzypiński), nie zostaliśmy sklasyfikowani (razem z Koreą), ale przynajmniej już wiemy z czym się ta nowa konkurencja je. Doświadczenie trzeba zdobywać. Wczoraj odpoczywałem, widziałem wieloryby. Teraz czeka mnie znów wiele godzin w podróży, w czwartek (o ile mój sprzęt doleci do Berlina) startuję już w Biegu Pokoju na Zamojszczyźnie.

Przez cały rok mam prawo jeździć w tęczowej koszulce Mistrza Świata i na tym bym mógł zakończyć relację. Wygrałem najbardziej widowiskowy start tych mistrzostw, przy pięknej pogodzie i ogłuszającym dopingu kibiców. Zaowocowały lekcje szefa mojego team'u Errol'a Marklein, który kazał mi patrzeć w przyszłość, szukać słabych stron rywali, być aktywnym, ryzykować. I tak zrobiłem, atakowałem pod każdy podjazd, a przypominam, że na tej pętli płasko nie było prawie nigdy (wiele treningowych godzin na podjazdach spędził ze mną trener kadry Tomasz Bartosik). Zamęczyłem rywali, którzy kolejno odpadali. Na zjazdach 80 km/h, na podjazdach serce biło ponad 200 razy na minutę. Towarzystwa dotrzymywał mi jedynie Francuz Joël Jeannot (Mistrz Świata z czasówki), długo trzymał się także sensacyjny Kanadyjczyk Mark Ledo.

Ostatni kilometr, symuluję atak, Francuz nie wytrzymuje i poprawia. 200 m do mety jest jeszcze o całą długość handbike z przodu. Rozpoczynam właściwy sprint (trenowany z Bartosikiem za samochodem), kilka metrów przed metą jeszcze przegrywam, a na kresce jestem kilka centymetrów z przodu, szalona radość, ręce w górze. Nie potrafię opisać co wtedy czułem.

Następnie dekoracja, medal i koszulka Mistrza Świata, polska flaga i hymn narodowy (coś wolno go grali). Przyjmowanie gratulacji od rywali, kibiców, oficjeli, autografy, wspólne zdjęcia.

Co mi jeszcze pomogło? Wolontariuszem przy MŚ jest mieszkający obecnie w Montrealu, Szczecinianin Sławomir Szemerda, dzień przed startem dał mi swój medalik z Watykanu, z którym nigdy się nie rozstawał. Medalik pomógł, co jeszcze? Hardość? Dzień przed starem dalej mówiłem:  - Spokojnie, będzie medal. Podczas Pucharu Świata w Segovii (ESP), miałem odwagę zapytać się kanadyjskich organizatorów, czy mają nasz hymn bo będzie im potrzebny. Dziękuję doktorowi Krzysztofowi Krupeckiemu (i całej kadrze wioślarzy Tomka Kaźmierczaka), który robił nam badania, pomagał ukierunkować we właściwą stronę trening. Cały mój Team Sopur, który od dwóch lat technicznie wyprzedza nawet moje myśli, przyjaciele z drużyny. Władze K.S.I. Start Szczecin, dzięki którym tu przyjechałem (tak serio to jeszcze 2-3 tygodnie temu nie byłem pewny na 100% tego wyjazdu). Firma Vobis, na którą zawsze mogę liczyć, która od wielu lat jest moim głównym sponsorem. Wszyscy kibice, no i oczywiście Zbyszek Wandachowicz, z którym 15 lat już wspólnie trenuję, który musi na mnie codziennie patrzeć (9 miejsce na tych MŚ, przygotowywał miejsce na mój pierwszy atak jeszcze z dużej grupy, zobacz pełne wyniki, a tutaj jedną z fotogalerii). Zdaję sobie sprawę, że powinienem dalej dziękować, jednak tyle myśli krąży mi po głowie, że już nic nie wiem, przepraszam.

Wczoraj było więcej wyścigów. Monika Pudlis znów była blisko medalu i znów była czwarta, Renata Kałuża zdobyła kolejne doświadczenie, siódme miejsce. Drugi, srebrny medal dla Polski zdobyła Anna Harkowska.

Dziś o medale walczą polscy tandemiści, ja z Monika i Renatą debiutuję w sztafecie, indywidualnie ściga się też Grzesiu Guz.

Jutro mamy pierwszy i ostatni zarazem wolny dzień, wsiadamy na łódź i jedziemy szukać wielorybów w zatoce (podobno ich tu dużo jak śledzi w Bałtyku). Do Polski dotrę w środę wieczorem, a w czwartek kolejny wyścig (tym razem w Zamościu), (no i będę mógł z kimś porozmawiać, bo w tym miasteczku europejskie telefony nie łapią żadnej sieci).

Dim lights Embed Embed this video on your site

W tak pięknych okolicznościach przyrody... I tego... I niepowtarzalnej, tak samo jak w Pucharze Świata (Segovia, ESP) przypadło mi w jeździe indywidualnej na czas najgorsze, czwarte miejsce, tuż za podium. Bardzo ciężkie, dwie pętle do przejechania. Z podjazdem 8% i zjazdem 7%. Złoto dla Joel'a Jeannot (FRA), srebro dla Bernd'a Jeffre (GER), brąz dla kolegi z team'u Vico Merklein'a (GER), ja czwarty (międzyczasy mówią, że przegrałem na zjazdach, a na półmetku jechałem jeszcze po srebro), a Zbyszek Wandachowicz był ósmy (znów zrobił wynik życia). Bardzo długo czekaliśmy na oficjalne wyniki ze względu na nagły wysyp protestów (zobacz oficjalne wyniki).

Wśród pań w swoich grupach Monika Pudlis niestety również nie zmieściła się na podium, też czwarta. Renata Kałuża w swoim debiucie w mistrzostwach była siódma. Honor Polski wybroniła Anna Harkowska wyrywając rywalkom srebrny medal.

Ciągle spotykamy tu Polonię, co parę minut słyszymy „dzień dobry” i inne zwroty, których lepiej nie cytować. Dzięki dobremu kontaktowi z organizatorami mieszkamy w hotelu dla oficjeli, jesteśmy tu razem m.in. z największą gwiazdą włoskiej reprezentacji Alessandro Zanardi'm (byłym kierowcą Formuły 1), czy Chantal Petitclerc (wielka gwiazda kanadyjskiego sportu).

Imprezą bardzo interesują się media, wielu dziennikarzy trenowało na moim nazwisku (w Europie już sobie z tym jakoś radzą), udzieliłem wywiadu dla ogólnokrajowego radia CBC. Miałem również zaszczyt reprezentować Polskę podczas oficjalnego otwarcia mistrzostw.

W piątek lekki trening, a w sobotę walczę o medal ze startu wspólnego, musi być. Aha, no i możecie do mnie nie dzwonić, bo ostatni raz mój telefon (i wszystkich z polskiej ekipy) działał w Montrealu. Na całe szczęście niemal wszędzie jest darmowy dostęp do internetu.